آرایه‌های مقابل همۀ ابیات، «کاملاً» درست است؛ به‌جز: (با تغییر)

گزینه یک

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن (ایهام، کنایه)

گزینه دو

گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست
که شود فصل بهار از می ناب آلوده (تشبیه، جناس)

گزینه سه

یاقوت جان فزایش از آب لطف زاده
شمشاد خوش خرامش در ناز پروریده (استعاره، واج‌آرایی)

گزینه چهار

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد بس کشته دل زنده که بر یک دگر افتاد (اغراق، استعاره)

گزینه 4

بررسی گزینه ها: گزینۀ 1: نقش‌بر‌آب زدن ← کنایه/ نقش: (1- تصویر، 2- بازی، رُل، 3- رد و اثر) ← ایهام گزینۀ 2: دفترِ گل ← تشبیه/ جان و حهان ← جناس ناقص گزینۀ 3: یاقوت و شمشاد ← استعارۀ آشکار/ ش ← واج‌آرایی گزینۀ 4: تیغ برآوردن مژگان ← استعاره و تشخیص/ اغراق ندارد.

به بالای صفحه بردن