بیت زیر با کدام گزینه قرابت مفهومی دارد؟ «گر در طلبت رنجی ما را برسد شاید چون عشق حرم باشد سهل است بیابان‌ها»

گزینه یک

کهن شود همه‌کس را به روزگار ارادت
مگر مرا که همان عشق اول است و زیادت

گزینه دو

شهمات کجا گردد آن کاو رخ شه بیند
کی تلخ شود آن کاو دریای عسل دارد

گزینه سه

سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل
بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران

گزینه چهار

به بوی آنکه شبی در حرم بیاسایند هزار بادیه سهل است اگر بپیمایند

گزینه 4

گزینۀ «4» و بیت سؤال دارای مفهوم مشترک: عشق با تحمل رنج همراه است. بررسی سایر گزینه‌ها: گزینۀ «1»: عشق هرگز با گذشت زمان کم‌رنگ نمی‌شود. گزینۀ «2»: عاشق هرگز با وجود معشوق شکست نمی‌خورد. گزینۀ «3»: معشوق را نمی‌توان فراموش کرد و این فراموشی نیاز به گذر زمان دارد.

به بالای صفحه بردن