درهمۀ ابیات، به‌جز بیت.................. «کنایه و استعاره» به‌ کار رفته است.

گزینه یک

به گریه گفتمش آیا گذر کنی بر من؟
به خنده گفت اگر خاک راه من باشی

گزینه دو

من از دو نرگسِ مست تو چشم آن دارم
که آگه از نگهِ گاه گاه من باشی

گزینه سه

از آن به چشم خود ای اشک مسکنت دادم
که در بیان محبّت گواهِ من باشی

گزینه چهار

کمان نهم به کمان فلک ز نیروی عشق تو گر نشانۀ تیرِ نگاه من باشی

گزینه 1

کنایه: خاک راه بودن کنایه از نهایت حقارت/ استعاره ندارد. بررسی سایر گزینه‌ها: گزینۀ «2»: «چشم دارم» کنایه از «انتظار دارم» و «نرگس» استعاره از «چشم» است. گزینۀ «3»: «به چشم مسکن دادن» کنایه از «گرامی داشتن» و مخاطب قرار دادن «اشک» تشخیص است و تشخیص هم نوعی استعاره است. گزینۀ «4»: «کمان به کمان کسی نهادن» کنایه از «برابری»، «نیروی عشق» اضافه استعاری است؛ یعنی عشق به انسانی تشبیه شده است که انرژی و نیرو می‌بخشد.

به بالای صفحه بردن