در همۀ بیت‌های زیر دو آرایۀ «اغراق» و «تشبیه» با هم آفریده شده‌است به‌جز ..................

گزینه یک

گلی لیکن تو را سرخ گل چندان میان باشد
که از قدر بلند شاه تا هفت آسمان باشد

گزینه دو

به من نموده نشان دل مرا به دهان
به من نموده خیال تن مرا به میان

گزینه سه

ز بس که تلخی دوران چشیده‌ام صائب
دهان مار شود تلخ از گزیدن من

گزینه چهار

چه خواهد کرد یا رب گر رسد آسیب دندانش لب لعلی که موج خنده سازد کار سوهانش

گزینه 3

گزینۀ نخست: یار به گل مانند شده‌است اما همان‌قدر که شأن و مقام پادشاه از آسمان هفتم بالاتر است! (آخر چاپلوسی!) زیبایی لطافت معشوقِ شاعر هم با گل سرخ فاصله (میان) دارد (از آن زیباتر و لطیف‌تر است) ⇐⇐ هم اغراق داریم هم تشبیه برتر (تفضیلی) گزینۀ دوم: می‌گوید با دهانت، داری دلم را به یادم می‌آ‌وری، از بس که هر دو کوچکند (از بس دلم برایت تنگ شده‌است!) و با کمرت داری تنِ لاغر مرا تصویر می‌کنی (از بس که هر دو باریک‌اند!) ⇐⇐ هم اغراق داریم هم تشبیه گزینۀ سوم: اغراق بسیار تأثیرگذاری است اما تشبیه نه گزینۀ چهارم: شاعر می‌گوید وقتی لعل لب تو با همین خندیدنت سوهان می‌خورد و پرداخت می‌شود اگر دندانی آن را بگزد چه بر سرش می‌آید ⇐⇐ لعل لب تشبیه است و اغراق هم بیش از حد!

به بالای صفحه بردن