در کدام بیت همۀ آرایه‌های «کنایه، تشبیه، جناس همسان و جناس ناهمسان» به‌کار رفته است؟

گزینه یک

زمانه گرچه بسی بر سرم سپاس نهاد کمند زلف تو باری دگر به دستم داد

گزینه دو

جهان بر آب نهاده ست و زندگی بر باد غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

گزینه سه

دلم که چون سر زلف تو می‌رود بر باد به دام عشق درافتاد و هرچه بادا باد

گزینه چهار

گره ز دل بگشا وز سپهر ياد مکن که فکر هيچ مهندس چنين گره نگشاد

گزینه 3

کنایه: بر باد رفتن کنایه از نابود شدن تشبیه: الف- تشبیه دل (مشبّه) خود (شاعر) به زلف (مشبّه‌به) معشوق (وجه شبه: بر باد رفتن) ب- اضافۀ تشبیهی: دام (مشبّه‌به) عشق(مشبّه) (وجه شبه: گرفتار کردن) جناس همسان: «باد» در مصراع اوّل (جابه‌جایی هوا)، در مصراع دوم (فعل دعایی)؛ جناس ناهمسان: «باد»، بادا/سر، هر/ سر، بر بررسی آرایه در سایر گزینه‌ها: گزینۀ (1): کنایه: بار به دست کسی دادن کنایه از او را گرفتار کردن جناس همسان ندارد / تشبیه (اضافۀ تشبیهی): کمند (مشبّه به) زلف (مشبّه) (وجه شبه: اسیر کردن) / جناس ناقص: بر، سر گزینۀ (2): جناس همسان ندارد / کنایه: بر آب نهاده شدن و بر باد نهاده شدن، هر دو کنایه از ناپایداری / دل بر کسی یا چیزی نهادن: کنایه از شیفتۀ آن (او) شدن تشبیه: - / جناس ناقص: آب، آن گزینۀ (4): تشبیه و جناس همسان ندارد / کنایه: گره گشودن از چیزی یا کاری کنایه از رفع کردنِ مشکل آن؛ گره گشودن از دل کنایه از زدودن غم و اندوه تشبیه: - / جناس ناهمسان: -

به بالای صفحه بردن